Read Next...
ഇന്ത്യയിലെ വെള്ളക്കാരായ വേട്ടക്കാരുടെ ചരിത്രം
By HisStories AI | October 26, 2025
Table of Contents
ബ്രിട്ടീഷ് രാജിന് കീഴിൽ ഇന്ത്യയുടെ വനങ്ങളെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയ സാഹസികതയുടെയും നാശത്തിന്റെയും കഥ
Timeline
- 1700-കളുടെ അവസാനം: ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനി ഉദ്യോഗസ്ഥർ വിനോദത്തിനും ‘ദുഷ്ടമൃഗങ്ങളെ’ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനുമായി വേട്ടയാടൽ ആരംഭിക്കുന്നു.
- 1858: ബ്രിട്ടീഷ് രാജ്: വേട്ടയാടൽ ബ്രിട്ടീഷ് ഉദ്യോഗസ്ഥർക്കിടയിൽ സാമൂഹിക പദവിയുടെയും വീര്യത്തിന്റെയും പ്രതീകമായി മാറുന്നു.
- 1880-1930: ഷിക്കാറിൻ്റെ സുവർണ്ണകാലം: ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കടുവകളെയും മറ്റ് ‘ബിഗ് ഗെയിമുകളെയും’ വേട്ടയാടിയ കാലഘട്ടം.
- 1907: ജിം കോർബറ്റ്: നരഭോജികളായ കടുവകളെ വേട്ടയാടി ജിം കോർബറ്റ് പ്രശസ്തനാകുന്നു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ എഴുത്തുകൾ ഈ സംസ്കാരത്തിന് പ്രചാരം നൽകി.
- 1920-കൾ: വന്യജീവികളുടെ എണ്ണം കുറയുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചില ഉദ്യോഗസ്ഥർ ആശങ്കകൾ പ്രകടിപ്പിച്ചു തുടങ്ങുന്നു, എങ്കിലും വേട്ട തുടരുന്നു.
- 1947: സ്വാതന്ത്ര്യം: നാട്ടുരാജ്യങ്ങളുടെയും ബ്രിട്ടീഷ് ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെയും വേട്ടയാടൽ അവകാശങ്ങൾക്ക് അന്ത്യം കുറിക്കുന്നു.
- 1972: വന്യജീവി സംരക്ഷണ നിയമം: ഇന്ത്യയിൽ വേട്ടയാടൽ പൂർണ്ണമായും നിരോധിക്കുകയും വന്യജീവി സംരക്ഷണത്തിന് നിയമപരമായ അടിത്തറ നൽകുകയും ചെയ്തു.
Interesting Facts
- വേട്ടയാടൽ എന്നത് ബ്രിട്ടീഷ് ഉദ്യോഗസ്ഥർക്കും ഇന്ത്യൻ നാട്ടുരാജാക്കന്മാർക്കുമിടയിലെ രാഷ്ട്രീയ ബന്ധങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിനുള്ള ഒരു പ്രധാന സാമൂഹിക ചടങ്ങായിരുന്നു.
- ചില ബ്രിട്ടീഷ് വേട്ടക്കാർ ഒറ്റയ്ക്ക് 400-ൽ അധികം കടുവകളെ കൊന്നതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
- വേട്ടയാടലിനായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന പ്രധാന രീതി ‘മച്ചാൻ’ (മരത്തിന് മുകളിലെ താൽക്കാലിക ഒളിയിടം) ആയിരുന്നു, അവിടെ ഇരയെ കെട്ടിയിട്ട് കാത്തിരിക്കും.
- പ്രശസ്ത വേട്ടക്കാരനായ ജിം കോർബറ്റ് തൻ്റെ ജീവിതത്തിൻ്റെ അവസാന ഘട്ടത്തിൽ ഒരു തീവ്ര വന്യജീവി സംരക്ഷകനായി മാറി.
- ബ്രിട്ടീഷ് ലൈബ്രറിയിൽ ഇന്നും സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന പല ഫോട്ടോഗ്രാഫുകളും, കൊന്ന മൃഗങ്ങളുടെ കൂമ്പാരത്തിനടുത്ത് അഭിമാനത്തോടെ നിൽക്കുന്ന വേട്ടക്കാരെയാണ് കാണിക്കുന്നത്.
- കടുവകളെയും മറ്റ് വന്യമൃഗങ്ങളെയും ‘കീടങ്ങൾ’ (vermin) ആയി കണക്കാക്കിയിരുന്നതിനാൽ അവയെ കൊല്ലുന്നതിന് പലപ്പോഴും സർക്കാർ പാരിതോഷികങ്ങൾ നൽകിയിരുന്നു.
- ‘ബിഗ് ഗെയിം’ വേട്ടക്കാർ ഷിക്കാറിനായി പ്രത്യേകമായി രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത ആയുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു, പ്രത്യേകിച്ച് .450, .500 കാലിബർ റൈഫിളുകൾ.
വേട്ടയുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യങ്ങളും രീതികളും (1850-1947)
| പ്രധാന ലക്ഷ്യം | ലക്ഷ്യമിട്ടത് | പ്രധാന രീതി |
| കടുവ (Tiger) | ട്രോഫി, വീര്യം, ഭീഷണി ഒഴിവാക്കൽ | മച്ചാൻ (Machan) ഉപയോഗിച്ച് |
| ആന (Elephant) | ആനക്കൊമ്പ്, ശക്തി പ്രകടിപ്പിക്കാൻ | നടന്നുള്ള വേട്ട (Stalking) |
| പുള്ളിപ്പുലി (Leopard) | തൊലി, ട്രോഫി | കെണികളും ബൈറ്റുകളും ഉപയോഗിച്ച് |
| കരടി / കാട്ടുപോത്ത് | മാംസം, സാഹസികത | ആനപ്പുറത്ത് നിന്നുള്ള വേട്ട |
ഇന്ത്യയിലെ വെള്ളക്കാരായ വേട്ടക്കാർ: കോളനി ശക്തിയുടെയും ഷിക്കാറിൻ്റെയും കാലം
ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിൻ്റെ ചരിത്രം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൻ്റെ സ്വാധീനം സാമൂഹിക, സാമ്പത്തിക, രാഷ്ട്രീയ മേഖലകളിൽ മാത്രമല്ല, വന്യജീവികളുടെ ലോകത്തും ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. വെള്ളക്കാരായ വേട്ടക്കാർ നടത്തിയ ‘ഷിക്കാർ’ (വേട്ടയാടൽ) എന്നത് കേവലം വിനോദം എന്നതിലുപരി, കോളനിവൽക്കരണത്തിൻ്റെ അധികാരപ്രകടനത്തിൻ്റെയും പ്രകൃതിയെ കീഴടക്കിയതിൻ്റെയുമൊരു പ്രതീകമായിരുന്നു.
18-ാം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ അവസാനത്തോടെ ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനി ഉദ്യോഗസ്ഥർ ഇന്ത്യയിലെ വനങ്ങളിലേക്ക് കാലെടുത്തുവെച്ചപ്പോൾ മുതൽ ഈ വേട്ടയാടൽ ആരംഭിച്ചു. എന്നാൽ 1858-ൽ ബ്രിട്ടീഷ് രാജ് സ്ഥാപിതമായതോടെ ഷിക്കാർ ഒരു ഔദ്യോഗിക സ്ഥാപനമായി മാറി. കടുവ, സിംഹം, ആന, പുള്ളിപ്പുലി തുടങ്ങിയ ‘ബിഗ് ഗെയിം’ മൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടുന്നത് ധൈര്യത്തിൻ്റെ അളവുകോലായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടു. ഇത് ഉദ്യോഗസ്ഥർക്കിടയിൽ സാമൂഹിക പദവി ഉറപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു മാർഗ്ഗമായിരുന്നു.
ബ്രിട്ടീഷ് രാജിൻ്റെ അനുമതിയും പദവിയും
ബ്രിട്ടീഷ് ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് വനങ്ങളെക്കുറിച്ചോ വന്യജീവികളെക്കുറിച്ചോ കാര്യമായ ധാരണയില്ലായിരുന്നു. അവർക്ക് ഇന്ത്യയിലെ വന്യജീവികൾ ഭീഷണിയും ഒപ്പം ആകർഷകമായ ട്രോഫികളുമായിരുന്നു. കടുവകളെയും മറ്റ് വലിയ മൃഗങ്ങളെയും വേട്ടയാടുന്നത് തങ്ങളുടെ ഭരണപരമായ ശക്തി പ്രദർശിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു മാർഗ്ഗമായി അവർ കണ്ടു. ഒരു കടുവയെ കൊല്ലുന്നത്, തങ്ങൾ പ്രാകൃതമായ ഇന്ത്യയെ പരിഷ്കൃതമാക്കാൻ വന്നവരാണെന്ന് സ്ഥാപിക്കാനുള്ള ഒരു പ്രതീകമായി ഉപയോഗിച്ചു.
നാട്ടുരാജാക്കന്മാരുമായി സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കുന്നതിലും വേട്ട വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു. പല നാട്ടുരാജാക്കന്മാരും ബ്രിട്ടീഷ് അതിഥികളെ വലിയ ഷിക്കാറുകൾക്ക് ക്ഷണിക്കുകയും, അത് വലിയ ആഢംബരത്തോടെ നടത്തുകയും ചെയ്തു. നൂറുകണക്കിന് ആളുകൾ ഈ വേട്ടകൾക്കായി നിയോഗിക്കപ്പെട്ടു; മൃഗങ്ങളെ ഓടിക്കാനായി (Beating) ഗ്രാമവാസികളെ ഉപയോഗിച്ചു, ആനകളെ സവാരിക്ക് ഉപയോഗിച്ചു, കൂടാതെ ദിവസങ്ങളോളം നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ക്യാമ്പുകൾ ഒരുക്കി.
പ്രമുഖ വെള്ളക്കാരായ വേട്ടക്കാർ
ഇന്ത്യൻ വേട്ടയാടലിൻ്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രശസ്തനായ വ്യക്തി ജിം കോർബറ്റ് (Jim Corbett) ആണ്. അദ്ദേഹം വിനോദത്തിനായി വേട്ടയാടിയെങ്കിലും, പിന്നീട് നരഭോജികളായ കടുവകളെയും പുള്ളിപ്പുലികളെയും മാത്രം വേട്ടയാടുന്നതിലേക്ക് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ പുസ്തകങ്ങളായ ‘മാൻ-ഈറ്റേഴ്സ് ഓഫ് കുമയൂൺ’ (Man-Eaters of Kumaon) ലോകമെമ്പാടുമുള്ള വായനക്കാരെ ആകർഷിച്ചു. കോർബറ്റിനെപ്പോലെ തന്നെ പ്രശസ്തനാണ് കെന്നത്ത് ആൻഡേഴ്സൺ (Kenneth Anderson). ഇവരുടെ എഴുത്തുകൾ ഇന്ത്യൻ വനങ്ങളെക്കുറിച്ചും വേട്ടയാടലിനെക്കുറിച്ചുമുള്ള യൂറോപ്യൻ കാഴ്ചപ്പാടുകൾക്ക് രൂപം നൽകി.
എന്നാൽ ഇവർക്ക് പുറമെ, ഔദ്യോഗിക പദവിയിലുണ്ടായിരുന്ന നിരവധി ഉദ്യോഗസ്ഥർ റെക്കോർഡ് വേട്ടകൾ നടത്തി. ജോർജ്ജ് യേൽസ്കിൻ്റെ (George Yule) പോലുള്ളവർ നൂറുകണക്കിന് കടുവകളെ കൊന്നതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഈ വേട്ടക്കാർ തങ്ങളുടെ ട്രോഫികൾ വീടുകളിലും ഓഫീസുകളിലും പ്രദർശിപ്പിച്ചു, ഇത് യൂറോപ്പിലെ ഉന്നത സമൂഹത്തിൽ വലിയ മതിപ്പുളവാക്കി.
ഷിക്കാറിൻ്റെ രീതികളും ആയുധങ്ങളും
കടുവകളെ വേട്ടയാടാൻ സാധാരണയായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത് ‘മച്ചാൻ’ രീതിയായിരുന്നു. ഒരു മരത്തിന് മുകളിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന താൽക്കാലിക പ്ലാറ്റ്ഫോമാണ് മച്ചാൻ. ഇവിടെയിരുന്ന് വേട്ടക്കാർ, സമീപം കെട്ടിയിട്ട ഇരയെ (സാധാരണയായി ഒരു ആട് അല്ലെങ്കിൽ പോത്ത്) ആക്രമിക്കാൻ വരുന്ന കടുവയെ വെടിവെച്ചിടും. ആനപ്പുറത്ത് ഇരുന്നുകൊണ്ടുള്ള വേട്ടയും പ്രചാരത്തിലുണ്ടായിരുന്നു, പ്രത്യേകിച്ച് ഉയരമുള്ള പുൽമേടുകളിലും കാട്ടിലും.
വേട്ടക്കായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ആയുധങ്ങൾ വളരെ ശക്തമായിരുന്നു. കടുവയെ ഒരൊറ്റ വെടിക്ക് വീഴ്ത്താൻ ശേഷിയുള്ള വലിയ കാലിബർ റൈഫിളുകൾ (ഉദാഹരണത്തിന്, .450 Nitro Express, .500 Express) ഉപയോഗിച്ചു. ഈ ആയുധങ്ങളുടെ ശക്തിയും കൃത്യതയും വെള്ളക്കാരായ വേട്ടക്കാർക്ക് ഇന്ത്യൻ വനങ്ങളിൽ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാൻ സഹായിച്ചു.
പാരിസ്ഥിതിക ആഘാതം
കോളനി കാലഘട്ടത്തിലെ അമിതമായ വേട്ടയാടൽ ഇന്ത്യൻ വന്യജീവികൾക്ക് കനത്ത നാശനഷ്ടമുണ്ടാക്കി. 19-ാം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ തുടക്കത്തിൽ പതിനായിരക്കണക്കിന് കടുവകൾ ഇന്ത്യയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ 1930-കളോടെ അവയുടെ എണ്ണത്തിൽ വലിയ ഇടിവുണ്ടായി. വേട്ടയാടൽ മാത്രമല്ല, വനനശീകരണവും വന്യജീവികളുടെ ആവാസവ്യവസ്ഥയെ തകർത്തു.
സിംഹങ്ങൾ ഗുജറാത്തിലെ ഗീർ വനങ്ങളിലേക്ക് ഒതുങ്ങിപ്പോകാൻ പ്രധാന കാരണം ഈ അനിയന്ത്രിതമായ വേട്ടയായിരുന്നു. 20-ാം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ മധ്യത്തോടെ, ഇന്ത്യയിലെ പല വന്യജീവി വർഗ്ഗങ്ങളും വംശനാശത്തിൻ്റെ വക്കിലെത്തി.
പൈതൃകത്തിൽ നിന്ന് സംരക്ഷണത്തിലേക്ക്
ഇന്ത്യ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയതോടെ, നാട്ടുരാജാക്കന്മാരുടെ അധികാരവും ബ്രിട്ടീഷ് ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ സ്വാധീനവും ഇല്ലാതായി. ഇതോടെ വൻതോതിലുള്ള ഷിക്കാർ കുറഞ്ഞു. ജിം കോർബറ്റിനെപ്പോലുള്ള മുൻ വേട്ടക്കാർ പോലും തങ്ങളുടെ അവസാന കാലത്ത് വന്യജീവി സംരക്ഷണത്തിൻ്റെ പ്രാധാന്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
1972-ൽ ഇന്ദിരാഗാന്ധി സർക്കാർ കൊണ്ടുവന്ന ശക്തമായ വന്യജീവി സംരക്ഷണ നിയമം ഇന്ത്യയിലെ വേട്ടയാടൽ പൂർണ്ണമായി നിരോധിച്ചു. ഇന്ന്, വെള്ളക്കാരായ വേട്ടക്കാരുടെ ചരിത്രം വന്യജീവികളുടെ എണ്ണത്തിലുണ്ടായ കുറവിൻ്റെ ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്. ആ സാഹസികതയുടെ കഥകൾ ഒരു കാലഘട്ടത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ആധുനിക ഇന്ത്യ ആ പാരമ്പര്യത്തെ നിരാകരിച്ച് സംരക്ഷണത്തിൻ്റെ പാതയിലാണ് മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്. ഇന്ത്യയുടെ വനങ്ങളെയും വന്യജീവികളെയും സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ ഈ ചരിത്രപരമായ പാഠങ്ങൾ നിർണായകമാണ്.
Have feedback or suggestions?
Write suggestions here
