അണുവിമുക്തമായ കുമിളയിലെ ബാലൻ: ഡേവിഡ് ഫിലിപ്പ് വെറ്ററിൻ്റെ ദുരന്തകഥ

By HisStories AI | November 6, 2025

1970-കളിൽ, വൈദ്യശാസ്ത്ര ലോകം ഒരു വലിയ ധർമ്മസങ്കടത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. ഡേവിഡ് ഫിലിപ്പ് വെറ്റർ എന്ന കുട്ടിക്ക് ലോകത്തെ അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത് ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് ഷീറ്റിനുള്ളിലൂടെ മാത്രമായിരുന്നു. Severe Combined Immunodeficiency (SCID) എന്ന അപൂർവ രോഗം ബാധിച്ച ഡേവിഡിനെ, ഒരു ചെറിയ അണുബാധയിൽ നിന്നുപോലും സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി, ജനിച്ച നിമിഷം മുതൽ ഒരു അണുവിമുക്തമായ പ്ലാസ്റ്റിക് കുമിളയ്ക്കുള്ളിൽ (Sterile Bubble) പാർപ്പിച്ചു. 12 വർഷം നീണ്ടുനിന്ന ഈ അസാധാരണമായ ജീവിതം, വൈദ്യശാസ്ത്ര ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയവും എന്നാൽ ദുരന്തപൂർണ്ണവുമായ അധ്യായങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്.

എന്താണ് SCID? കുമിളയിലെ ജീവിതം

SCID എന്നത് ശരീരത്തിന് വൈറസുകളോടും ബാക്ടീരിയകളോടും ഫംഗസുകളോടും പോരാടാൻ ആവശ്യമായ T-ലസികാകോശങ്ങളോ B-ലസികാകോശങ്ങളോ ഇല്ലാത്ത ഒരു ജനിതക രോഗമാണ്. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, ഇവർക്ക് പ്രതിരോധശേഷി (Immunity) തീരെയില്ല. ഡേവിഡിൻ്റെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് ഇതിനുമുമ്പ് SCID ബാധിച്ച ഒരു മകൻ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഡേവിഡ് ജനിക്കുമ്പോൾ തന്നെ രോഗം സ്ഥിരീകരിക്കുകയും, അടിയന്തിരമായി ടെക്സാസിലെ ചിൽഡ്രൻസ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ സ്ഥാപിച്ച പ്രത്യേക അണുവിമുക്തമായ പ്ലാസ്റ്റിക് ഐസൊലേഷൻ യൂണിറ്റിലേക്ക് മാറ്റുകയും ചെയ്തു.

ഈ കുമിളയായിരുന്നു ഡേവിഡിൻ്റെ ലോകം. അദ്ദേഹത്തിന് ഭക്ഷണം നൽകുന്നതും, കളിക്കാൻ സാധനങ്ങൾ നൽകുന്നതും, ഡോക്ടർമാർ പരിശോധിക്കുന്നതും എല്ലാം പ്രത്യേക ഗ്ലൗസുകൾ ഘടിപ്പിച്ച പോർട്ടുകൾ വഴിയായിരുന്നു. ബബിളിലേക്ക് കടത്തുന്ന വായു, വെള്ളം, ഭക്ഷണം, പുസ്തകങ്ങൾ, കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം കടുപ്പമേറിയ രാസവസ്തുക്കൾ ഉപയോഗിച്ചും താപനില നിയന്ത്രിച്ചും മണിക്കൂറുകളോളം അണുവിമുക്തമാക്കിയ ശേഷമാണ് നൽകിയിരുന്നത്. ഈ സംരക്ഷണ വലയത്തിനുള്ളിൽ ഡേവിഡ് സുരക്ഷിതനായിരുന്നു, പക്ഷേ പുറംലോകം അദ്ദേഹത്തിന് അപ്രാപ്യമായിരുന്നു.

നാസയുടെ ഇടപെടലും എയർ സ്യൂട്ടും

ഡേവിഡിൻ്റെ അസാധാരണമായ അവസ്ഥ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടതോടെ, ബഹിരാകാശ ശുചിത്വ സാങ്കേതികവിദ്യയിൽ വൈദഗ്ധ്യമുള്ള നാഷണൽ എയറോനോട്ടിക്സ് ആൻഡ് സ്പേസ് അഡ്മിനിസ്ട്രേഷൻ (NASA) അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇടപെട്ടു. ഡേവിഡിന് കൂടുതൽ ചലന സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്ന വലിയ ട്രാൻസ്ഫർ ബബിളുകൾ അവർ നിർമ്മിച്ചു. ഇതിലും പ്രധാനമായി, ഡേവിഡിന് പുറത്ത് കുറച്ചുസമയം ചെലവഴിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു പ്രത്യേക ‘എയർടൈറ്റ് മൊബൈൽ യൂണിറ്റ്’ (സ്പേസ് സ്യൂട്ടിന് സമാനം) നാസ രൂപകൽപ്പന ചെയ്തു.

1977-ൽ, ആറാം വയസ്സിൽ, ഡേവിഡ് ആദ്യമായി ഈ സ്യൂട്ട് ധരിച്ച് പുറത്തിറങ്ങി. ആ നിമിഷം അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു വലിയ സന്തോഷമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ സ്യൂട്ടിന് പരിമിതികളുണ്ടായിരുന്നു; അത് മണിക്കൂറുകളോളം മാത്രം ഉപയോഗിക്കാനുള്ളതായിരുന്നു, കൂടാതെ അതിൻ്റെ ഭാരവും നിയന്ത്രണങ്ങളും ഡേവിഡിന് ഒരു ഭാരമായി മാറി. ക്രമേണ, അദ്ദേഹം സ്യൂട്ട് ഉപയോഗിക്കാൻ വിമുഖത കാട്ടിത്തുടങ്ങി.

വൈകാരികമായ പോരാട്ടങ്ങളും ധാർമിക ചോദ്യങ്ങളും

ഡേവിഡ് വളരുന്നതിനനുസരിച്ച്, തൻ്റെ ജീവിതത്തിൻ്റെ പരിമിതികളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം കൂടുതൽ ബോധവാനായി. സാധാരണ കുട്ടികളെപ്പോലെ ഓടാനും, കളിക്കാനും, അമ്മയെ സ്പർശിക്കാനും കഴിയാത്തത് അദ്ദേഹത്തെ വിഷാദത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. “എന്തുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇവിടെയുള്ളത്?” എന്ന് അദ്ദേഹം ഡോക്ടർമാരോട് ചോദിച്ചിരുന്നു. ഒരു കുട്ടിയെ ഇത്രയും കാലം ഐസൊലേഷനിൽ പാർപ്പിക്കുന്നത് ധാർമ്മികമായി ശരിയാണോ എന്ന ചോദ്യം പൊതുസമൂഹത്തിലും വൈദ്യശാസ്ത്ര സമൂഹത്തിലും വലിയ ചർച്ചകൾക്ക് വഴിവച്ചു.

അദ്ദേഹത്തെ ചികിത്സിച്ചിരുന്ന ഡോക്ടർമാർ, ഈ കുമിളയിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ചികിത്സാരീതി കണ്ടെത്തുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ കാത്തിരുന്നു. മജ്ജ മാറ്റിവയ്ക്കൽ (Bone Marrow Transplant) മാത്രമായിരുന്നു ഏക പ്രതീക്ഷ. എന്നാൽ അനുയോജ്യനായ ദാതാവിനെ കണ്ടെത്തുന്നത് ഒരു വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു.

അവസാന ശ്രമവും ദുരന്തവും

1983-ൽ, ഡേവിഡിൻ്റെ സഹോദരി കാതറീൻ ഭാഗികമായി യോജിക്കുന്ന ദാതാവാണെന്ന് കണ്ടെത്തി. ഡോക്ടർമാർ മജ്ജ മാറ്റിവയ്ക്കൽ ശസ്ത്രക്രിയ നടത്താൻ തീരുമാനിച്ചു. ഡേവിഡിന് പ്രതിരോധശേഷി നൽകാനുള്ള അവസാനത്തെയും ഏക പ്രതീക്ഷയായിരുന്നു അത്. ശസ്ത്രക്രിയ വിജയകരമായി പൂർത്തിയാക്കിയെങ്കിലും, കുറച്ച് മാസങ്ങൾക്കുശേഷം ഡേവിഡിന് കടുത്ത വയറുവേദനയും പനിയും അനുഭവപ്പെട്ടു.

അണുബാധ അതിരൂക്ഷമായപ്പോൾ, ഡോക്ടർമാർക്ക് ഡേവിഡിനെ കുമിളയിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുക്കേണ്ടിവന്നു. 1984 ഫെബ്രുവരി 22-ന്, 12 വർഷത്തെ ഐസൊലേഷന് ശേഷം, ഡേവിഡ് തൻ്റെ അമ്മയെ ആദ്യമായി സ്പർശിച്ചു. ആ നിമിഷം ദുരന്തത്തിൻ്റെ നിഴലിലായിരുന്നു. പുറത്തെടുത്തതിന് ശേഷം ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾക്കുള്ളിൽ ഡേവിഡ് അന്തരിച്ചു.

പോസ്റ്റ്‌മോർട്ടത്തിൽ, സഹോദരിയുടെ മജ്ജയിൽ സുഷുപ്താവസ്ഥയിലായിരുന്ന എപ്‌സ്റ്റൈൻ-ബാർ വൈറസ് (EBV) ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നും, അത് ഡേവിഡിൻ്റെ പ്രതിരോധശേഷിയില്ലാത്ത ശരീരത്തിൽ ലിംഫോമ (ഒരുതരം കാൻസർ) ആയി വളരുകയായിരുന്നുവെന്നും കണ്ടെത്തി. ഈ വൈറസാണ് ഡേവിഡിൻ്റെ മരണത്തിന് കാരണമായത്.

പൈതൃകം

ഡേവിഡ് ഫിലിപ്പ് വെറ്ററിൻ്റെ ജീവിതം ഒരു വലിയ പാഠമായി മാറി. SCID രോഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനങ്ങളിലും, മജ്ജ മാറ്റിവയ്ക്കൽ പ്രക്രിയയിലെ ശുചിത്വ മാനദണ്ഡങ്ങളിലും, വൈറസ് സ്ക്രീനിംഗിലുമെല്ലാം ഈ സംഭവം വിപ്ലവം സൃഷ്ടിച്ചു. ഇന്ന് SCID രോഗം ജനിച്ച ഉടൻ തന്നെ കണ്ടെത്താനും ജീൻ തെറാപ്പി പോലുള്ള നൂതന ചികിത്സകളിലൂടെ പൂർണ്ണമായി ഭേദമാക്കാനും സാധിക്കുന്നു. കുമിളയിലെ ആ ബാലൻ, ലോകത്തിന് വേണ്ടി തൻ്റെ ജീവിതം ഹോമിക്കുകയായിരുന്നു, അതുവഴി ലക്ഷക്കണക്കിന് കുട്ടികളുടെ ജീവിതത്തിന് വെളിച്ചം നൽകി.